Recensie: ME – “Reservoirs”
Minco Eggersman is naast de baas van labels Sally Forth Records en Volkoren ook nog eens de drummer in de Nederlandse screamoband The Spirit That Guides Us en neemt hij ook nog de zang voor de band At The Close of Every Day voor zijn rekening. Maar daarnaast maakt hij ook nog filmmuziek en is [...]
Minco Eggersman is naast de baas van labels Sally Forth Records en Volkoren ook nog eens de drummer in de Nederlandse screamoband The Spirit That Guides Us en neemt hij ook nog de zang voor de band At The Close of Every Day voor zijn rekening. Maar daarnaast maakt hij ook nog filmmuziek en is hij al een aantal jaar bezig met zijn soloproject ME. Eerst bracht hij in 2004 op zijn eigen label Volkoren alvast het album The Wagon Fair naar buiten. Maar onder die naam ging hij ook in 2009 zijn album Hamden opnemen in een oude kerk ergens in de Verenigde Staten en bracht hij het resultaat hiervan uit in 2010. Maar daarnaast ging hij in 2011 naar een waterrtoren om daar zijn derde langspeler in te blikken en dat is vrij letterlijk te nemen want het album komt uit in een mooie metalen box waarin ook alle teksten op verschillende kaartjes staan vermeld. Het resultaat is dus weer een prachtige release geworden van Volkoren. Me is al jarenlang een vaste waarde in Nederland om muziek te brengen die schoonheid uitstraalt maar daarnaast ook over mislukkingen durft te zingen. Een intro als Distant Reflections is alvast een prachtige intro tot de wondere wereld van Minco Eggersman waarin stiltes soms nog een belangrijkere plek innemen dan de klanken zelf. Reservoirs draait vooral rond stilte en ingetogen gitaarklanken en daarbij horen ook nog de simpele en prachtige wisselwerkingen tussen Minco en Mariecke Borger. Het nummer All The Time is daar een prachtig voorbeeld van omdat daarin vooral die desolate omgeving mooi naar voor komt en waarin de kilte en de koude van het begin van 2011 van afstraalt. Maar ondertussen straalt het album ook vooral uit dat er ook nog plek moet zijn voor hoop. De alledaagse dingen worden weer bezongen maar dan wel op een manier die niemand hem echt nadoet. Hij probeert vooral met een intieme setting een hele waaier aan situaties mee te geven die voor hem iets betekend hebben. Maar daarnaast draait het album niet enkel rond de verhalen die hij vertelt maar ook rond de geluiden die hij mooi opbouwt en die vooral die kille sfeer van de 80′s uitstralen. Tijdens een nummer als Gods Country krijgen de synths een prachtige plek en weet hij weer die wisselwerking tussen hem en Mariecke Borger te versterken door een prachtig werkje af te leveren. Reservoirs is dan weer een nummer dat me doet denken aan de geniale dingen die op Low van David Bowie staan en ook mee onderdeel uitmaken van de wondere wereld van Brian Eno zijn solowerk. I’m Falling For You en 1994 zijn ook nog prachtige resultaten en sleuren ons ook nog eens mee in de wondere belevingswereld van Minco Eggersman waarin de klanken centraal staan.
[spotify:track:6m5gFirR6bAT4g4DhWfPRX]
