Recensie: Motorpsycho & Ståle Storløkke – “The Death Defying Unicorn”
Al twintig jaar zorgt Motorpsycho voor mooie momenten. In de jaren 90 brachten ze bijna elk jaar een dubbel album uit en elke keer was het een meesterwerk. Als we alleen nog maar kijken naar het vierluik dat ze brachten van 1994 tot en met 1998 in de vorm van Timothy’s Monster, Blissard, Angels and Daemons [...]
Al twintig jaar zorgt Motorpsycho voor mooie momenten. In de jaren 90 brachten ze bijna elk jaar een dubbel album uit en elke keer was het een meesterwerk. Als we alleen nog maar kijken naar het vierluik dat ze brachten van 1994 tot en met 1998 in de vorm van Timothy’s Monster, Blissard, Angels and Daemons At Play en Trust Us weten we wel dat we hier te maken hebben met een band die zichzelf nooit echt twee keer heeft voorgedaan in dezelfde gedaante. Maar keer op keer brachten ze vernieuwing en gingen ze nieuwe oorden opzoeken. En met hun nieuwe plaat is dat niet anders want daarvoor hebben ze een project opgestart met de Noorse jazztoetsenist Ståle Storløkke voor een album waarin ze weer genres laten kruisen en ze deze keer helemaal hun titel van progressief hebben verdiend. Op dit project klinken ze vooral als een droom waarin bands als Sun Ra, Pink Floyd en Van Der Graaf Generator dikke vrienden zijn en waarbij ze je uitnodigen op hun lange trip. Het resultaat van dat project is eigenlijk weer uitgemond in een rockopera en is het hun tweede poging na Timothy’s Monster. Het album is gebaseerd op het verhaal van het mysterieuze ongeluk van de walvisvaarder Essex dat zich afspeelde in het begin van de 19e eeuw. Alleen al de namen van de nummers laten een aspect van het plaatje horen en kenmerken bepaalde stukken in het verhaal. Maar bij Motorpsycho is het toch vooral muzikaal door de vele genre’s die ze samen weten te leggen. Maar op The Death Defying Unicorn krijgen ze dan ook nog eens het gezelschap van een muzikant die eigenlijk uit een andere sector komt maar hun toch wel mooi aanvult. The Hollow Lands laat een geluid horen waarin angst en avontuur centraal staan en de losgeslagen riffs perfect samen komen te staan naast de jazzstukken. Met the Death Defying Unicorn krijgen we vooral een album waarvoor je tijd moet nemen en dat je in een ruk moet uitluisteren ook al duurt het 80 minuten. Het is een ervaring waarin vele genre’s worden gecombineerd en ze vooral oog hebben voor experiment maar dat experiment mond uit in nummers waarin heftigheid maar ook emoties centraal staan. Een pracht van een album waarin het beste van de twee artiesten gecombineerd word. Het album is al weer een topper voor Motorpsycho maar spijtig genoeg blijft het een band die onder de radar blijft maar telkens maken ze toch weer pracht van albums.
[spotify:track:3TcNYM7oIBrzXYCXoqXHDn]
Prachtig album oor de liefhebber van hele alternatieve rock. Ik ga ze binnenkort in Tivoli bewonderen.