En op We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic weten ze tijdens nummers de hele muzikale geschiedenis uit de 60′s en 70′s naar hun hand te zetten. Volgens de band is elk nummer op het album een boodschap van vrede afkomstig van buitenaardse wezens die France en Rado gebruiken als hun medium om te communiceren met de buitenwereld. Maar het album is dan ook meer dan gewoon een album geworden waarop een duo de 60′s laten heropleven. Het is vooral een album geworden met daarop negen nummers die zich ergesn situeren binnen de regionen en de invloed van bands en artiesten als The Beatles, The Zombies, The Kinks, Bowie, Lou Reed en nog tal van andere. Maar daar doen ze dan wel volledig hun ding mee door een komisch universum tevoorschijn te toveren met negen nummers die een enorme drive laten horen met daarover een speelsheid die we lang niet meer hebben gehoord. Opener In The Darkness zet alvast mooi de toon met zijn 60′s achtige gitaren die een psychedelische gedaante tevoorschijn toveren. Ze introduceren je tot The Darkness en daardoor heeft het ook wat weg van het eerste nummer op Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band.

No Destruction doet dan weer wat denken aan een combinatie van Lou Reed en de andere Britse helden van The Kinks. Vele referenties in het retro-geluid maar de humor, het geweldige artwork en de teksten komen wel uit hun eigen brein. On Blue Mountain is dan weer veel persoonlijker en leunt vooral op geweldige pianopartijen en de gitaar die het nummer de juiste klankkleur meegeeft. Maar wat vooral zo speciaal is dat is dat deze band hele hooop aan invloeden uit de 60′s en 70′s perfect weet te combineren tot een eigen geluid. Dat refrein van On Blue Mountain is dan weer geweldig omdat het gewoon doet denken aan Suspicious Minds van Elvis Presley. Dan krijgen we weer San Francisco waarbij de tekst weer prachtig vorm heeft gekregen door de geweldige humor die ze er in weten te steken zoals de vragen en antwoorden die door het personage beantwoord worden. Maar het nummer is ook nog voor een ode aan de stad en dat dan ook weer met de nodige verwijzingen naar die gouden jaren ’60. Bowling Trophies en Shuggie zijn dan weer een terugkeer naar een trip tijdens de Flower Power. De twee nummers leunen op dat muzikale werk dat een psychedelische wereld neerzet.

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic is een prachtig geheel aan stevige rock en daar ook weer invloeden van The Who en consoorten. Oh No is dan weer de perfecte afsluiter van een plaat die meer doet dan enkel terug te keren naar de 60′s. Want deze band grijpt dat geluid maar weet het ook te vertalen naar een moderne versie met daarbij het experimenteren dat ze ook niet uit de weg gaan.

Op die eerste plaat hadden ze dus in 14 nummers een geweldige mix gebracht van politiek-getinte songs vol met broeierige punk en rauwe gitaren. Nummers als Fuck Armageddon, This Is Hell, American Dream en Voice Of God Is Government zijn vandaag nog steeds erg cruciaal en dat zowel op muzikaal als sociaal vlak. Het jaar nadien bracht de band dan weer hun vreemde eendin de bijt Into The Unknown uit. Op die plaat stapten ze weg van de punkrock en gingen ze meer de weg op van de prog-rock met bijbehorende accessoires als toetsen en uitgesponnen nummers. Na de release van het album ging de band uit elkaar omdat er wel wat spanningen in de lucht hongen over die grote veranderingen die hun muzikale stijl had ondergaan. Maar al snel nadien richtte Graffin Bad Religion terug op maar dan met Circle Jerks gitarist Greg Hetson in de plaats van Brett Gurewitz die toen aan het afkicken was van de drugs. Ze keerden ook wat terug naar hun oude stijl en ze brachten de EP Back To The Knees uit. Dankzij die opflakkering binnen de band besloten ze om in 1986 terug verder te gaan. Graffin belde Bentley terug om om terug te komen en Gurewitz kwam ook terug omdat hij afgekickt was.

Pete Finestonde keerde ook terug op drums en Greg Hetson kwam er als tweede gitarist bij. In die line-up namen ze hun eerste meesterwerk Suffer op dat werd uitgebracht in 1988. Het album zou uitgroeien tot een plaat die een enorme resem aan bands beïnvloed heeft zoals Nofx en tal van andere. Maar Suffer was ook weer een pure brok aan energetische politiek getinte en maatschappij kritische songs die bol stonden met de melodische zang van Greg Graffin en de Harmonieuze gitaarpartijen van gitaristen Gurewitz en Hetson. Tijdens de tournee voro Suffer schreven ze dan weer nieuwe nummers en doken ze snel de studio in om daar opvolger No Control op te nemen. Weer was het diezelfde mix die steeds meer en meer fans begon te overtuigen. Van No Control werden meer dan 60 000 stuks verkocht. En verdergaan nadien deden ze ook. In 1990 brachten ze Against The Grain uit waarop hun grootste hit 21st Century stond. In 1991 verliet drummer Pete Finestone dan weer de band om zich te richten op zijn andere band The Fishermen. Bobby Schayer kwam er dan bij om de te vervolledigen. In 1991 brachten ze dan ook nog Generator uit. In 1993 maakten ze dan weer Recipe For Hate dat ze ook uitbrachten op Atlantic Records.

De band bleef maar groeien en stond op zijn hoogtepunt. Hun albums werden voor een punk-rock band enorm veel verkocht en het succes bleef maar verder duren. Nadien begon de band dan weer met de opnames voor Stranger Than Fiction. Ondertussen ging Gurewitz ook weer uit de band en werd hij vervangen voor de opnames van The Gray Race door Brian Baker. The Gray Race werd uiteindelijk uitgebracht in 1996. In 1997 komt ook hun eerste live-album Tested uit en het jaar daarop komt dan weer No Substance uit. Die lange weg werd dan weer verder gezet met The New America in 2000. In 2002 kwam Brett Gurewitz dan weer terug bij de band en namen ze samen het album The Process of Belief op. The Process Of Belief werd uitgebracht in 2002 en betekende een terugkeer naar hun klassiek geluid met daarin wat subtiele vooruitgang en dat vooral in sonisch en muzikaal vlak. De band wist deze plaat verder te zetten in de 21ste eeuw met geweldige albums als The Empire Strikes First uit 2004, New Maps Of Hell uit 2007 en The Dissent Of Man uit 2011. En dat kwartet aan geweldige albums wordt nu opgevolgd met een nieuwe doorbraak in de vorm van True North.

Zoals de titel ook aangeeft keert Bad Religion met deze plaat terug naar hun basis. En die basis is de hardcore en de punk. Maar ook hun maatschappij-kritische teksten komen er deze keer nog beter uit. Want opener en titelnummer True North gaat over mensen die niet meer weten waarin ze geloven. Mensen die niet meer vastblijven staan achter hun standpunt en de verantwoordelijkheid van zich afschuiven. Een serieuze brok in twee minuten die weer wordt ondersteund door een geweldige melodie aan gitaren die naar buiten wordt gebracht door het geweldige trio. Past Is Dead opent met een rustige gitaarriff en enkel de stem van Gregg Graffin om nadien uit te monden in het kenmerkend geluid van de band. Tijdens Past Is Dead gaat het vooral over de geschiedenis en hoe weinig we ermee doen. Maar daarnaast heeft het ook weer die boodschap over verder te kijken naar de toekomst. Een nummer dat er dan weer echt bovenuit steekt is Robin Hood in Reverse. Tijdens dat nummer gaat hij vooral in tegen de wet die het Amerikaans Hooggerechtshof had gestemd waardoor multi-nationals ook gezien kunnen worden als individuen. Hier haalt Bad Religion weer zijn anti-kapitalistische visie boven om muzikaal een bonte en interessante mix bij elkaar te krijgen.

En die mix komt vooral door de geweldige metal-achtige solo’s en de lijn die hij plukte uit The Kids Are United van Sham 69. Tijdens Land Of Endless Greed duikt hij in de huis van hebzuchtige personen die geweldige vooroordelen hebben en die denken dat de wereld aan hun voeten ligt. Het is ook geweldig hoe hij de kijk van hun op armoede beschrijft in een lijn als The Poor Don’t Have To Struggle In Dismal Poverty/Anyone Can Be The Way They Wont Be. Met Fuck You krijgen we dan weer een topper die er tussen uitsteekt. Daar gaat het vooral over gefrustreerde mensen die zich op geen enkele manier kunnen uiten dan continu te schelden. In een nummer als Dharma And The Bomb krijgen we dan weer te horen dat deze band blijft evolueren. Gregg Graffin gebruikt zijn stem er totaal anders in. Maar toch is het ook nog diezelfde kritiek op geloof zoals ze daarvoor deden die centraal blijft tstaan. Maar dan deze keer op het heersende klassesysteem in Indië. Hello Cruel World is dan ook weer een nummer om van te genieten. Want hier klinken ze weer erg poppy. Crisis Time is dan weer een aanval op de economische wereld. Popular Consensus gaat over politiekers en mensen die hun hart en gedachten niet meer volgen maar wel steeds de grote groep achterna zitten.

Wat vooral duidelijk wordt is dat dit vooral een plaat is over meer individualiteit en opstaan voor je eigen rechten. Individualiteit is dan ook iets wat deze band heeft. Met hun geweldige songs blijven ze boven het maaiveld uitsteken. En dat doen ze al meer dan dertig jaar. True North mag gerust gezien worden als de climax van hun carrière Een album dat onnavolgbaar is en gezien mag worden als een van hun beste.

]]> http://www.demofarm.be/artikels/recensies/bad-religion-true-north/feed 0 http://www.demofarm.be/artikels/recensies/mister-and-mississippi-mister-and-mississippi http://www.demofarm.be/artikels/recensies/mister-and-mississippi-mister-and-mississippi#comments Sat, 02 Feb 2013 16:48:32 +0000 Gunther Ramysen http://www.demofarm.be/?p=15668 Voor een Nederlandse band als Mister And Mississippi is het eigenlijk erg snel gegaan. Het viertal kwam elkaar een jaar en half geleden tegen tijdens hun eerste jaar aan de Herman Brood Academie. Wanneer Danny, Samgar, Maxime en Tom voor het vak Act Development vier nummers moeten schrijven en opvoeren in opdracht van hun docent Marcel Van As (Spinvis) besluiten ze om de handen in elkaar te slaan. Het viertal dat uit verschillende muzikale achtergronden afkomstig is besluit om samen de opdracht te aanvaarden om zo eens nieuwe muzikale terreinen te kunnen verkennen. Ze willen geen band waarin de zanger alle aandacht wegneemt van de rest maar gewoon puur een viertal dat er evenwaardig als band staat. Tijdens hun eerste repetitie merken ze dat het klikt en dat er een band ontstaat. In die eerste sessie gaat hun ...]]> Voor een Nederlandse band als Mister And Mississippi is het eigenlijk erg snel gegaan. Het viertal kwam elkaar een jaar en half geleden tegen tijdens hun eerste jaar aan de Herman Brood Academie. Wanneer Danny, Samgar, Maxime en Tom voor het vak Act Development vier nummers moeten schrijven en opvoeren in opdracht van hun docent Marcel Van As (Spinvis) besluiten ze om de handen in elkaar te slaan. Het viertal dat uit verschillende muzikale achtergronden afkomstig is besluit om samen de opdracht te aanvaarden om zo eens nieuwe muzikale terreinen te kunnen verkennen. Ze willen geen band waarin de zanger alle aandacht wegneemt van de rest maar gewoon puur een viertal dat er evenwaardig als band staat. Tijdens hun eerste repetitie merken ze dat het klikt en dat er een band ontstaat. In die eerste sessie gaat hun creativiteit met hun aan de loop en schrijven ze hun eerste nummer Running dat nadien dan ook terecht kom op dit debuut. De schoolopdracht wordt afgesloten en ze krijgen de maximum aan punten, een bescheiden goed. Ze trekken er dan met hun vier op uit om elkaar op muzikaal vlak nog beter te leren kennen. Hun gezamenlijke voorliefde voor artiesten als Bon Iver, Sigur Ros en Fleet Foxes komt daar naar boven als ze die artiesten hun albums samen beluisteren.

In dat weekend schrijven ze ook hun eerste single Northern Sky dat tijdens hun derde optreden in de Paradiso in Amsterdam op lovende reacties mocht rekenen. Tijdens hun vierde optreden in de Melkweg in Amsterdam kapen ze onmiddelijk de Amsterdamse Poppprijs weg. Nadien mogen ze nog rekenen op de aandacht van het Bevrijdingsfestival in Amsterdam, de Popronde en de Nederlandse Studio Brussel “3FM”. Ook Patrick Watson schat hun kansen hoog in. Want ze mogen twee keer de support doen voor de Canadees. Ook Blaudzun neemt ze onder zijn arm om ze zijn voorprogramma te laten doen. Voor hun debuut trokken ze dan al gauw de studio in van producer Reyn Ouwehand omdat ze zijn eerder werk al geweldig vonden. En daarbij kwam ook nog eens dat hun muziek perfect tot zijn recht kwam in de omgebouwde kerk waar Ouwehand zijn studio gevestigd is. Hun debuut opent alvast wondermooi met het nummer Follow The Sun waarin ze hun dromerige Folk perfect weten te verpakken in hun eigen verpakking. Met daarop het etiket dat de Fleet Foxes als een grote invloed gelden. Maar daarnaast herkennen we ook het avontuurlijke van een band als de Dirty Projectors in Mister And Mississippi.

Waaruit hun muziek dan bestaat is simpel te beantwoorden met het antwoord dat ze vooral een prachtige samenzang weten te brengen tussen de mannelijke zang van de bandleden en daarbij het frivole in de stem van vrouwelijk bandlid Maxime Barlag. Een combo om bij weg te dromen en dat dromen zal tijdens deze recensie nog regelmatig voorbij komen. Want dromen dat doen we ook als we Nemo Nobody te horen krijgen. Dat nummer schreef de band met de film Mr. Nobody van onze Belgische trots Jaco Van Dormael in het achterhoofd. Het is diezelfde Jaco Van Dormael die ook geweldige films wist te maken als Toto Le Hero en Le Huitieme Jour. En die laatste film die zette me persoonlijk aan om als opvoeder bij mensen met een beperking te gaan werken wat ik nu ook met trots doe. In de films van Jaco Van Dormael krijg je vooral het gevoel mee dat je alles wat er in het leven zit er moet uithalen. En dat weet de band hier perfect neer te zetten door een nummer te brengen waardoor wij spontaan alle kleine geneugten van geluk en vreugde in onze omgeving bekijken en omhelzen. Calm laat dan ook het album rustig verder kabbelen door geweldige samenzang, prachtige harmonieën en vooral minieme percussie waarbij het lijkt of we ergens zijn aanbeland waar niets dan geluk het leven bepaalt.

See Me is dan weer een nummer waarbij de melodie getemd wordt om de sfeer en de minieme muzikale omgeving zijn werk te laten doen op je oren. En het is ook weer die samenzang die het nummer naar een veel hoger niveau weet te tillen. Een van de weinige nummers die echt aan Bon Iver doen denken omdat ze hier ook weten gebruik te maken van hele kleine dingen die het tot iets groots maken. En dat is net wat deze band ook aan het doen is. Met wondermooie maar intieme muziek hun ziel bloot te leggen voor een groot publiek. Same Room, Different House heeft weer een hele grootse percussie die doet denken aan een mengeling van onze School Is Cool en Arcade Fire. En beter wordt het nog als ze daarboven hun country-achtige zang uitsmeren. Running is dan weer het perfecte voorbeeld dat dit viertal gewoon samen moest komen. Het nummer schreven ze zoals we eerder al zeiden tijdens die eerste sessie. En het bevat net alle dingen waardoor ze uniek worden. Een combinatie van te luisteren naar de juiste invloeden maar er toch ook nog hun eigen ding weten met te doen. Bon Vivant lijkt dan weer te zijn weggelopen uit het wondere universum van een multiinstrumentalist als Yann Tiersen.

Maar neen het is gewoon een song die de magische Franse wals alle eer aandoet. Six Feet Under doet dan weer denken aan de magische momenten die PJ Harvey beleefde met John Parrish en ook wat aan die andere grote Patti Smith op haar laatste album liet horen. Coloured In White begint dan weer heel spaarzaam. Maar het bouwt zich wel op als een standvastig geheel dat uitmond in een climax die je op het puntje van je stoel laat zitten met zeemzoete gitaren en alles er op en eraan. En neen Sigur Ros horen we er niet in maar wel meer een band die zijn eigen weg zoekt en daarvoor de weg plaveit. Circulate begint ook weer erg ingetogen met de dromerige folk die het album een uitbarsting meegeeft om uit te doven in onvergankelijke pracht.  Dit is een band die amper bestaat en in dat korte bestaan dan ook al direct een debuut van jewelste aflevert. We zijn uiteraard benieuwd naar wat dit in de toekomst gaat brengen. Hopelijk blijven ze gewoon hun eigen koers varen want het gaat ze goed.

Ondertussen stroomde het bloed waar het niet gaan kan. Ze begon haar eigen nummers te schrijven en ze trad met die nummers dan ook regelmatig op in clubs in de buurt. In 2005 keerde ze na het overlijden van haar vader terug naar België. Daar in België ging ze verder met het schrijven en opnemen van haar eigen nummers. Haar eerste EP Strong Blood nam ze op in de lente van 2008 met de hulp van Meshell Ndegeocello en Dougie Bowne. Diezelfde zomer werd ze ook uitgenodigd om twee optredens te geven op het Montreal International Jazz Festival. Tegen het einde van 2008 werd ze dan ook nog eens uitgenodigd door Daniel Lanois om eens te komen naar de Berklee School Of Music omdat hij er toen Artist In Residence was. Haar samenwerking met Lanois en Brian Blade tijdens haar nummer I’d Rather Go Blind ging niet onopgemerkt voorbij. Het nummer belandde als een video op het internet en die eerste samenwerking kreeg al volop lof toebedeeld. Dankzij die eerste succesvolle poging smeet Lanois er nog bassist Daryl Johnson bij en de groep Black Dub was geboren. De groep bracht al snel hun debuut uit en die plaat werd lovend ontvangen.

Tijdens de opnames van het album schreef Whitley ook nog verder aan haar eigen nummers en nam ze deze ook op met de hulp van producer Lanois. Deze opnames bracht ze uiteindelijk ook uit onder de noemer The Engine. Tegen het einde van 2011 kwam daar dan ook nog eens de EP Live At Rockwood Music Hall bij. Ondertussen begon ze ook te werken aan haar solodebuut. Toen het debuut was afgewerkt en opgenomen veranderde er plots heel wat bij haar label waardoor ze dus onder haar contract probeerde uit te komen. Maar daardoor bleven de opnames ook in de kelder liggen van Sony. En dat is ook een van de redenen waarom we zo lang op het soloalbum van Trixie Whitley hebben moeten wachten. Maar na die mislukte eerste poging ging ze er voluit voor en ging ze eindelijk samenwerken met haar vrienden aan haar echt debuut Fourth Corner. Hiervoor kreeg ze de hulp van Thomas Bartlett als producer. Daarvoor had hij vooral als toetsenist gewerkt met artiesten als Antony & The Johnsons, The National, Sharon Van Etten en nog vele andere. Maar daarnaast kreeg ze ook nog de hulp van technieker Pat Dillett die eerder al producer was voor David Byrne en St. Vincent.

En ook Rob Moose kwam een handje helpen bij het uitwerken van de strijkersarrangementen. Want daarvoor had hij ook al samengewerkt met artiesten als Antony & The Johnsons en Sufjan Stevens. Ze kon dus echt wel rekenen op de hulp van de juiste mensen en dat vertaalt zich dan ook al gauw in een geweldig album waar geen bepaald genre aan vast te kleven is. Het begint alvast met Irene waarop voo-doo achtige drums te bespeuren zijn. Maar tijdens het nummer klinkt Whitley ook als een godin van de nacht en met haar stem weet ze alvast bezwerende teksten naar buiten te brengen. En in die tekst staat hier vooral de vrijheid van haar die wordt afgenomen door Orkaan Irene en de manier waarop ze er met omging. Never Enough is dan muzikaal weer een pure brok intensiteit. Alleen al de manier waarop ze uitschreeuwt dat ze er nooit meer genoeg van kan krijgen klinkt als een volleerde nymfomaan die de roots in haar leven gaat opzoeken. Pieces is dan weer een pure brok energie dat ze schreef bij Daniel Lanois thuis toen hij haar uitdaagde of ze het wel kon. Het is vooral een nummer waarin haar krachtige en pure stem naar buiten komt. Ze overheerst met die stem haar muzikaal gedeelte. Maar dat muzikale gedeelte tovert ook prachtige landschappen tevoorschijn in ons brein en in onze fantasie.

Het nummer is de perfecte soundtrack om afscheid te nemen van bepaalde dingen in het leven. Haar tocht zet ze nog geweldig verder met het nummer Need Your Love dat ze opbouwt met uitgebreide verzen om bij het refrein het toegankelijker aan te pakken. Maar vergis je niet want het nummer zit weer boordevol melancholie en verlangen dat er vanaf de eerste noot van het nummer van afspat. En beluister ook dat geweldige einde met die wondermooie pianoklanken. Tijdens een nummer als Silent Rebel Pt. 2 experimenteert ze weer met oosterse ritmes En daarbij durft ze ook nog eens een moment te praten en duwt ze haar kritiek op de wereld er ook nog eens door. Breathe You In My Dreams is dan weer een song vol pure schoonheid dat prachtig is geworden door de laag aan ronkende gitaren en piano die er onder verstopt zit. Maar daarnaast vooral door de zang die nog een niveau hoger ligt dan wat de Britse Adele doet. In de tekst gaat het er vooral over om naar iemand te verlangen die ondertussen deel van je uitmaakt. Gradual Return is dan weer minder toegankelijk en het nummer legt een eerder ontoegankelijker parcours af door de geweldige drums.

En het nummer eindigt met een prachtige kunstmatige hartslag. Steviger gaat het er nog aan toe tijdens het nummer Hotel No Name waarin de gitaren uit hun kooi mogen komen en los mogen gaan om vergezeld te worden door die bedwelmende pianoklanken. Het nummer zelf schreef ze in Berlijn in een hotelkamer. Ruiger kan het op de plaat in ieder geval niet worden. En het nummer heeft die geweldige laag aan gitaren zoals ook enkel Neil Young en co het kon. Met Morelia geeft ze ons een inkijk op de manier waarop ze zich is gaan herbronnen na het falen van die eerste opnamesessie. Maar het toont ook aan dat ze doorzet en blijft gaan tot ze haar doel heeft bereikt. En dat doel is hopelijk nog ver weg want deze plaat mag nu al gerust gezien als een van de beste Belgische albums. Ze mag gerust naast andere Belgische artiesten staan die het muzikaal landschap hebben verrijkt. Maar daarnaast is er ook het gegeven dat ze een veel grotere uitstraling heeft dan vele andere Belgische muzikanten omdat ze nu eenmaal ook dat Amerikaanse bloed in haar heeft. Het titelnummer is dan weer een prachtige ballade waarin ze op zoek gaat naar haar roots. En die roots liggen bij haar grootmoeders die ook een rebels kantje hadden.

En dat rebelse kantje is bij Whitley ook te horen. Dit vooral door de manier waarop ze de grenzen van genre’s neerhaalt. Op de plaat weet ze pop, roots, indie, rock en soul te vermengen tot haar eigen zelfgecreëerde wereld waarin fictie naast realiteit wandelt. Ze wordt ook dikwijls vergeleken met andere kinderen van grootheden uit de muziekindustrie zoals Jeff Buckley. En die vergelijking gaat juist goed op omdat ze op diezelfde manier alles platgooit en ze er haar eigen stijl uitfiltert. Ja de nieuwe vrouwelijke Jeff Buckley is opgestaan en ze is dan ook nog eens Belgisch.

]]> http://www.demofarm.be/artikels/recensies/trixie-whitley-fourth-corner/feed 0 http://www.demofarm.be/artikels/recensies/helmut-lotti-mijn-hart-mijn-lijf http://www.demofarm.be/artikels/recensies/helmut-lotti-mijn-hart-mijn-lijf#comments Thu, 31 Jan 2013 08:19:09 +0000 Gunther Ramysen http://www.demofarm.be/?p=15621 Helmut Lotti staat al jaren bekend als de man die Tiritomba verhefte tot Vlaams erfgoed. Hij begon zijn carrière op 19 jarige leeftijd door deel te nemen aan de Nederlandse soundmixshow waarin hij als bronzen finaliste zou overblijven. Het verhaal gaat vanaf dan vooral verder door het platencontract dat hij krijgt aangeboden door de mensen van het toenmalige Sony. Er was wel een voorwaarde aan verbonden en dat was dat hij in het Nederlands zou zingen omdat het toen nu eenmaal de periode was van 10 om te zien en de opstart van VTM. Hij deed het en bracht zijn eerste singles uit en die belandden al gauw allemaal bovenaan de hitlijsten. Het was de eerste stap in een succesvolle carrière waarin hij maar liefst 13 miljoen albums zou verkopen. Zijn verhaal was er vooral een waarin hij ...]]> Helmut Lotti staat al jaren bekend als de man die Tiritomba verhefte tot Vlaams erfgoed. Hij begon zijn carrière op 19 jarige leeftijd door deel te nemen aan de Nederlandse soundmixshow waarin hij als bronzen finaliste zou overblijven. Het verhaal gaat vanaf dan vooral verder door het platencontract dat hij krijgt aangeboden door de mensen van het toenmalige Sony. Er was wel een voorwaarde aan verbonden en dat was dat hij in het Nederlands zou zingen omdat het toen nu eenmaal de periode was van 10 om te zien en de opstart van VTM. Hij deed het en bracht zijn eerste singles uit en die belandden al gauw allemaal bovenaan de hitlijsten. Het was de eerste stap in een succesvolle carrière waarin hij maar liefst 13 miljoen albums zou verkopen. Zijn verhaal was er vooral een waarin hij in een vastgelegd kader terechtkwam. Hij werd gezien en gepromoot als een marketingproduct en de ziel verdween dus wel eens uit zijn muziek. Uiteindelijk was hij het beu omdat zijn eigen inbreng op de verschillende albums niet altijd werd gezien door de fans. Zijn eerste overwinningen haalde hij toch wel vooral door de reeks Helmut Lotti Goes Classic. Op dat succes gingen ze verder met albums als Latino, Crooners, Pop Classics, Out Of Africa en tal van andere.

Na de release van de laatste in dat rijtje Time To Swing zette hij die fase van zijn carrière opzij en trok hij zich op aan een soort van sabbatjaar dat hij gepland had. Na twee mislukte huwelijken had hij ook uiteindelijk de ware gevonden in journaliste Jelle Van Riet. Het was zij die hem de juiste weg toonde en een wereld opende voor hem in ons lieftallige Antwerpen. Samen lieten ze zich onderdompelen in tal van nieuwe dingen waar hij voorheen geen tijd voor had. Ze gingen naar dansvoorstellingen, theater en concerten waar hij nieuwe dingen oppikte, contacten legde en inspiratie op deed. Dankzij een duet met Stef Kamil Carlens op Peter Live kwam hij deze laatste tegen en vroeg hij hem of hij geen producer wist voor zijn nieuwe plaat. Stef Kamil Carlens speelde hem enkele namen door, maar na een lange zoektocht had hij nog steeds niemand gevonden. Uiteindelijk vroeg Lotti het aan Carlens zelf om de productie in handen te nemen en de juiste band voor hem te zoeken. Carlens ging hiermee akkoord omdat hij zag dat er meer inzag en dus regelde hij een kleine studio in Borgerhout. Hij sprak ook zijn contacten aan en hij stelde een band samen die bestond uit gitaristen als Bjorn Eriksson en Geert Hellings.

Maar ook Wim De Busser, Steven De Bruyne en tal va andere zouden hun steentje bijdragen aan het album. Voor de teksten had hij een bepaalde visie, maar zelf wist hij toch niet goed hoe hij ze moest uitschrijven. Daarvoor kreeg hij al gauw de hulp van goede vriend van Jelle Van Riet en Humo hoofdredacteur Bart Vanegeren. Met zijn tweeën gingen ze op zoek naar wat er nu juist moest gebeuren aan die teksten en tilden ze elkaar naar een hoger niveau. Maar ook producer Stef Kamil Carlens liet hem op een andere manier zingen waardoor hij mer naar buiten kwam met zijn eigen natuurlijke stem. In tussentijd deed hij nog de juiste ervaring op met een band achter zich door op te treden met Roland Van Campenhout en Co. Helmut Lotti staat klaar in de startblokken om een nieuwe richting uit te gaan en dat doet hij met zijn nieuwe plaat Mijn Hart en Mijn Lijf. Die nieuwe richting komt alvast naar buiten als we het nummer Je Lijf Is Als Een Vuur aanhoren. Het nummer werd geschreven door zijn gitarist Geert Hellings die we ook kennen als gitarist bij Stanton samen met een aantal andere Gieren. En die Gieren zijn de nieuwe band van Helmut Lotti. Je Lijf Is Als Een Vuur is een nummer dat heel wat weg heeft van het titelnummer van True Blood.

Maar dat is ook niet meer dan logisch als we horen hoe intens Helmut het nummer brengt. Het nummer bestond eerst als een engelstalige versie en de Nederlandse versie staken ze in een donkerder jasje. Het nummer gaat over een Nymfomane vrouw van wie de man niet losgeraakt. En ze gebruikt daarbij haar lichaam en de seks als wapen. En telkens trapt hij opnieuw in de val. Het nummer opent alvast prachtig met die jankende gitaar en het loopt verder of Helmut alles uit de kast haalt om die Bluesy drive te behouden. Angst heeft dan weer een rustiger arrangement meegekregen dat wat doet denken aan de rustige momenten op de laatste plaat van Guido Belcanto. Het nummer gaat vooral over een haat/liefde verhouding met die angst en welke invloed die soms op het leven heeft. Vooral die riff rond het midden van het nummer tilt het nummer op omdat het dan lijkt alsof ze alles plat willen spelen. In Tegenstrijd zingt hij dan weer op een mooie en zachte manier over zijn eigen relatie met daarin muzikaal vooral een mooie plek voor een Wurlitzer en een prachtige gitaarpartij als hij de woorden tegenspraak verstomt uitspreekt. Het nummer neemt die passie vast en grijpt die ruzie aan om zo een passioneel werkstuk te krijgen.

Ik schrijf je neer is dan ook weer een prachtige ode aan de vrouw en de muze die hem op de juiste plek heeft gezet. Het nummer werd muzikaal door hem uitgedacht en de tekst is dan weer van  een gedicht van Hugo Claus. Hier is het ook weer die rust die het hem doet met weeral prachtig van Wim De Busser op zijn orgels. Maar die eerste vier nummers zetten niet volledig de toon voor de rest van het album. Want op Eeuwig Duet komt het tempo er in. En schreeuwt hij het gevoel van de passie en de charme’s uit met daarover weer vooral een bluesy sausje en prachtige gitaren. Met het nummer Hoera Ik Ben Een Ster lijkt het of hij afscheid neemt van zijn vorige gedaante. En hij het ondertussen ook beu is om de ster te zijn. Helmut heeft nooit zo heftig geklonken als op dit nummer en daarbij ook nog eens dat zijn stem prachtig uit de verf komt. Stef Kamil Carlens heeft prachtig werk geleverd. En de Gieren weten Helmut ook in te tomen op de juiste momenten en soms weten ze hem ook verder te duwen en laten ze hem zelf zijn grenzen opzoeken. Veel Te Doen is dan weer een herkenbaar nummer voor mezelf. Dit omdat ik regelmatig hetzelfde gevoel heb. En het nummer weet dat gevoel ook perfect te vatten.

Ook Voed Mij Op is een prachtig nummer waarin hij vertelt over de ervaringen met zijn dochter en deels ook over zijn eigen jeugd. Hij verbind die twee dingen in een nummer waarin velen zich weer in kunnen herkennen. En wat is er nu eenmaal mooier dan een innige band te hebben met een bepaald nummer omdat het je doet terug denken aan een of ander moment. Ook het prachtige gitaarwerk van Bjorn Eriksson valt ook weer op. Vanuit het niets is hij plotseling tot een van de beste gitaristen. Hij stond daarvoor al bekend bij de fans van het eerste van bands als Zita Swoon. Maar nu uit hij zich ook naar een groter publiek dankzij het succes van de soundtrack van The Broken Circle Breakdown. Kom Terug kan dan weer gelden als een boodschap naar de steeds veranderende wereld. Als Jij Er Niet Bent is dan weer een nummer waarin hij zingt over zijn beperkingen als hij zijn steun en toeverlaat in zijn vrouw niet in zijn omgeving heeft. Een gevoel waarin velen zich ook weer gaan in herkennen. En het nummer heeft vooral een geweldige drive door het mondharmonica spel van zijn kompaan Steven De Bruyne met wie hij eerder al optrad tijdens de optredens met Roland Van Campenhout en Co.

Mijn Hart En Mijn Lijf is Helmut’s eigen versie van wat Nick Cave ook deed met zijn Murder Ballads. Wat misschien wel verrassend is maar toch komt hij er goed met weg. Dit omdat hij ook gewoon veel ruiger uit de hoek komt dan voorheen. Eerlijk gezegd hopen we dat deze Helmut Lotti voor niemand uit de weg gaat en dat hij hier verder met blijft voortgaan. Ook met Roofdier weet hij een geweldige afsluiter neer te zetten. In dat nummer haalt hij de idealen boven die heersen in een relatie en die al gauw kunnen overgaan in beperkingen naar elkaar toe. En dat doet hij ook weer met prachtige woorden en metaforen als Was ik de prins op het witte paard of de ploert met de blauwe baard.

Met zijn gitaar wist hij de gedachtengangen en bedenksels van Corgan bij te staan door er het gezelschap bij te betrekken van magische en meeslepende gitaarriffs. Als perfecte ritmesectie stond er dan ook nog D’arcy die ondertussen is uitgegroeid tot een voorbeeld voor veel vrouwelijke bassisten. Maar het basgedeelte deed het hem niet alleen binnen de doorgedraaide ritmesectie van The Smashing Pumpkins. Het was ook Jimmy Chamberlin die bewees dat hij met zijn drums ook evenveel ritme en magische verfijning kon toevoegen als zijn medebandleden. Gish was ondertussen dan ook uitgegroeid tot een album dat de Alternatieve rock op de kaart heeft gezet. Gish is zoveel meer dan een gewoon album en dat is iets wat ik ook heb bij de andere albums van onze pompoenen. The Smashing Pumpkins hadden net als zovele bands al een voorgeschiedenis die eigenlijk begint in 1988. Het was toen dat Billy Corgan zijn vorige band The Marked verliet en hij ook wegtrok uit St. Petersburg in Californië en zich terugtrok naar zijn thuisstad Chicago. In Chicago aangekomen begon hij te werken in een platenzaak en ondertussen had hij ook de plannen voor een nieuwe band The Smashing Pumpkins in zijn hoofd zitten.

Terwijl hij zijn tijd doorbracht als een medewerker in een platenzaak kwam hij gitarist James Iha tegen. Al snel vonden ze elkaar door hun voorliefde voor de muziek en begonnen ze samen te spelen en nummers te schrijven met de hulp van een drumcomputer. Die eerste probeersels van nummers hadden uiteindelijk veel weg van bands als New Order en The Cure. Het duo stond voor het eerst op het podium op 9 juli 19888 in de Poolse Bar Chicago 21. Op het podium stonden toen dus Billy Corgan en James Iha en hun drumcomputer. Toen stonden ze al op de affiche vermeld als The Smashing Pumpkins. Eerder hadden ze al samen een demotape opgenomen met de nummers The Vigil, Nothing and Everything Holiday en Cross. Kort na dat eerste optreden kwam Billy Corgan dan weer D’arcy tegen na een optreden van het Dan Reed Network. Nadat hij ontdekte dat D’arcy basgitaar speelde nodigde hij haar uit om hem te vergezellen in zijn band. Het trio speelde al gauw hun eerste optreden in de Avalon nachtclub op 10 augustus 1988 en nadien ook nog in dezelfde zaal op 2 september 1988. Na dat eerste optreden ging Joe Shanahan akkoord om de band een plek te geven in zijn zaal Cabaret Metro in Chicago als ze de drumcomputer tenminste zouden vervangen door een echte drummer.

Op aanraden van een vriend ging Corgan weer ten rade bij drummer Jimmy Chamberlin die vooral al zijn sporen had verdiend binnen de lokale jazz-scene. Chamberlin wist dus niet erg veel van alternatieve muziek. Maar door zijn achtergrond wist hij dan ook snel iets uniek toe te voegen aan het geluid van de band. Door zijn manier van spelen en de

kracht die hij er in stak groeide de band uit het trage Cure geluid om meer in een explosievere richting te belanden. Op 5 oktober 1988 stond de volledige band dus klaar om op te treden in de Cabaret Metro. Daar tijdens dat eerste optreden speelden ze al nummers zoals There It Goes. Dat nummer was ook een van de vroege demo’s van de band. Het nummer is ook terug te vinden op de vorig jaar uitgebrachte deluxe-versie van Pisces Iscariot. She was dan ook weer een nummer van een vroege demo. Maar dan wel weer van een tape die ze hadden opgenomen met de volledige band en die ze ook verkochten tijdens hun eerste live-optredens. De originele tracklist van die eerste demo “The Smashing Pumpkins die ze met de volledige band hadden opgenomen was:

1. Jennifer Ever
2. East
3. Nothing and Everything
4. Sun (Remix)
5. She (live)
6. Spiteface

In 1989 kreeg de band dan weer zijn eerste echte kans met hun verschijning op de compilatie Light Into Dark naast een aantal andere bands uit Chicago. In datzelfde jaar brachten ze ook hun derde demotape Moon uit. Daarop stonden dan weer de nummers: Honeyspider, With You, Egg, Rhinoceros, Bye June, Stars Fall In, Daughter, Daydream en Psychodelic. Alleen al naar de titels kijkend zag het er naar uit dat de Smashing Pumpkins hun kenmerkend geluid hadden gevonden. Hun eerste echte single I Am One kwam dan uiteindelijk uit in 1990 op het lokale label Limited Potential uit Chicago. Op de b-kant van de single stond dan weer het nummer Not Worth Asking. Het speciale aan die eerste single was dat Jimmy Chamberlin en D’Arcy nog niet vermeld werden met hun volledige naam.

De single geraakte al snel uitverkocht en daardoor werd de band al snel opgemerkt door andere labels. Deze eerste single is dan ook een veelgezocht collector’s item onder de Smashing Pumpkins fans omdat er maar 1500 stuks van geperst zouden zijn. Na het succes van die eerste single kregen ze vervolgens in 1990 een kans bij Sub Pop om daar ook een 7″ single uit te brengen als onderdeel van de Sub Pop Singles Club Series. In Duitsland brachten ze dan weer een 12″ versie uit op het Sub Pop label. Het was bij die single dan ook dat de kiem van de samenwerking tussen de band en Butch Vig lag. Want het was hij die de productie op zich nam voor die eerste single op Sub Pop. Tijdens die eerste sessie met Butch Vig namen ze de nummers Tristessa en La Dolly Vita op. Op de 12″ versie stond dan ook nog eens het nummer Honey Spider. Dankzij die eerste twee singles hadden ze al de nodige aandacht verzameld maar die laatste bij Sub Pop was helemaal het perfecte opstapje naar het succes. Plotseling stonden er enkele labels voor de deur maar de band koos er toch voor om in zee te gaan met Caroline Records in de Verenigde Staten en Hut Recordings in Groot-Brittanië. Beide labels waren onderdelen van Virgin Records.