Dus ondertussen weten we al dat hun vierde album Bloom heel hard lijkt op voorganger Teen Dream. Maar daarover is wel veel te zeggen want het album is enorm goed en dromerig en staat nu al bovenaan op het lijstje van onze favoriete albums uit de eerste helft van 2012. Ook gaven ze in datzelfde interview met Pitchfork aan dat de luisteraars soms teveel luisteren naar het geluid in plaats van naar de nummers zelf. Maar hun muziek is voor ons gemaakt om weg te dromen en helemaal te verzinken in die prachtige wereld. Alleen al de eerste noten van opener Myth zorgen voor een buitenaardse sfeer waarin Victoria Legrand de prachtige woorden Drifting in and out zingt en waarin ze naast de subtiele en verrassende gitaren staat van Scally. Smijt daarbij nog de orgels en drums en de donkere stem van Legrand en je hebt iets magisch en mythisch vast dat je meesleurt en inpakt in een warme en gemoedelijke sfeer die je steeds dichter bij zich trekt.

Maar datzelfde verhaal speelt zich ook af tijdens de andere nummers op de plaat. Nummers als Lazuli, Troublemaker en Other People die er bovenuit steken schepen je op met een geluid dat je er nog eens laat herinneren dat je de wereld niet alleen moet dragen. De band brengt een gevoel bij van een desolaat en meeslepend landschap en tijdens die elf nummers krijgen we prachtige geluiden en arrangementen te horen. The Hours is een nummer dat zich verder bouwt op een laagje van prachtige samenzang en melodieuze arrangementen en verder vooral een aangename verrassing. Wishes is dan weer een nummer waarin de band het beste in hun naar boven haalt om hun live geluid zoveel mogelijk in een mooie setting te laten horen.  En in plaats van een subtiele ondertoon aan gevoelens hebben ze deze keer gekozen om de grote emoties los te laten.

Troublemaker bouwt verder op een bedje van een slecht gelopen relatie en het gaat dus deze keer op Bloom ook weer over de dingen die je meemaakt tijdens je jeugd en de situaties en gebeurtenissen die een blijvende indruk achterlaten. En het zijn deze mythische gevoelens die de band perfect kan omzetten in dromerige nummers die een wondermooie pracht laten horen maar eveneens ook de eenzaamheid kunnen vertolken.

Daylight leunt vervolgens weer op dat gitaargetokkel en gaat verder met Debby Termonia die naar daylight snakt en zo de weg openzet voor de rest van de instrumenten om er met een gezwind en stevig stukje van door te gaan. Tijdens Legs halen de andere muzikanten vervolgens weer alle geluid boven om Termonia achter een muur van geluid te verstoppen zodat ze nog harder moet brullen om er bovenuit te komen en het zijn deze momenten waarop we het gevoel krijgen dat dit de perfecte muziek is om helemaal los op te gaan. Gentlemen Of Verona is uitgegroeid tot een band die weet hoe ze ons moeten boeien en blijven verbazen. When You Hit heeft een lichtelijke kinky kant en gaat er ook weer vandoor met een waanzinnig ritme dat de mensen die niet echt gewend zijn met de muziek zo zou bezweren.

Devl en Rachel zijn ook nog twee heel stevige nummers die weer dat beste grijpen en zich in het midden houden tussen PJ Harvey en Karen O maar het is vooral met Get It On dat ze nog een stapje verder zetten. Debby Termonia is een zangeres die zich gerust het vrouwelijke equivalent mag noemen van de stem van Ruben Block. De capaciteiten van gitaren en instrumenten die zijn voor de andere hun rekening maar wees gerust dat een clash tussen Triggerfinger en Gentlemen of Verona voor heel wat vuurwerk zou kunnen zorgen. Met Raw heeft Gentlemen Of Verona een heel rauw en stevig album afgeleverd waarop de hoogtepunten elkaar aflossen.

Maar wat vooral opvalt is dat we vroeger bij die eerste drie platen soms moeite hadden om geconcentreerd en aandachtig te blijven terwijl ze nu een heel album vullen met nummers die stuk voor stuk kunnen uitgroeien tot klassiekers. Fighting Against Time heeft weer die wondermooie arrangementen in zich en laat het geluid horen van Absynthe Minded dat zoals we eerder al zeiden die typische dingen van hun vorige platen bovenhaalt maar deze keer is het toch meer uitgegroeid tot hun eigen stempel dat ze er hebben op mogen drukken. Tijdens Little Rascal haalt de band wat elektronische effectjes boven om een dromerig en oosters nummer neer te planten. Only Skin Deep overgieten ze dan weer met een sausje waarin een ontzettende lekkere groove inzit. 24/7 begint dan weer met een stevige gitaar omringd door een poel aan feedback en wordt vervolgens afgelost door You Will Be Mine waarin de bizarste kronkels elkaar afwisselen en ze laten horen dat ze na al het succes nog steeds kiezen om te experimenteren. En op de achtergrond is er op bepaald moment ook een stukje drum & bass te horen tijdens de drums waarmee ze toch niet voor de makkelijkste weg kiezen. Maar ook Bert Ostyn is uitgegroeid tot een zanger die niet zomaar dingen uitzingt maar ze echt meent en dat met zijn volle overtuiging doet. Picture Frame bouwt dan ook weer op dat orgeltje en ondertussen hebben ze een verscheurende riff in hun achterzak zitten en daarbij nog eens dat uitstekende gezang van Ostyn. Maar stuk voor stuk zijn dit muzikanten die gegroeid zijn door hun ervaring en hier het beste van maken dat ze al hebben gemaakt.

Crosses is dan weer een hectisch spel tussen een fijne partij aan zang, een gejaagde piano en een viool die de gipsy omarmt en nadien komt nog Get Around dat een prachtige afsluiter is geworden waarin ze weer dat zwoel orgeltje laten horen met daarbij nog die hele resem aan instrumenten. Alleen al de samenwerking tussen de verschillende leden zorgt voor momenten waarop wij koesteren dat dit meer mag gebeuren. Hierbij willen we vooral afsluiten met de magische woorden dat het voor ons nu alvast een Belgische klassieker is en dat het gerust een plek gaat krijgen in de beste Belgische albums van 2012.

De Beastie Boys kwamen tevoorschijn als een vloedgolf zonder waarschuwing, hun debuut Licensed To Ill werd uitgebracht in 1986 en was het eerste hip hop album dat op nummer 1 zou belanden op de Billboard 200. Daarom gaan we eens kijken waarom ze zoveel succes hadden met hun debuut. Het eerste wat ze allemaal hadden was muzikaal talent want het vergt meer dan enkel maar te kunnen rappen om het te kunnen maken in de hiphop. Maar de Beastie Boys hadden al een muzikale achtergrond want ze waren eigenlijk begonnen als een punk/hardcore band vooraleer ze een rap trio waren met Mike D op drums, MCA op basgitaar en Ad-Rock op gitaar. Maar het magische dat de Beastie Boys wisten te doen op hun debuut was twee totaal verschillende stijlen combineren met de hulp van co-producer Rick Rubin en het werkte enorm goed. Alleen al voor het nummer en opener Rhymin’ and Stealin gebruikten ze op een waanzinnige manier samples van het nummer voor de drumbeat gebruiken ze When The Levee Breaks van Led Zeppelin, en voor de gitaarriff Sweet Leaf van Black Sabbath en I Fought The Law van The Clash voor het stukje tekst *I fought the law* and I cold won. Die combinatie ging wonderwel samen en zorgde voor een hele nieuwe aanpak binnen het hiphop genre. In Rhymin’ and Stealin stellen ze zich met hun typische humor voor als piraten en zit het hele nummer vol met referenties naar legendarische schepen en gebeurtenissen op zee. De Beastie Boys wisten al vanaf hun debuut die dingen uitstekend te combineren en dat door het magische van hun teksten en ook door de referenties naar piraten, de drie musketiers, The Clash, the Sex Pistols en Ali Baba. Maar ook het verhaal van de piraten was de perfecte metafoor omdat je ook hun muziek moest doorworstelen zodat je al gauw op een gouden schat botste.

The New Style droeg dan ook weer een heftige gitaar met zich mee op de achtergrond waar het trio hun magische rhymes overgooiden. De beat werd dan weer gesampled uit Drop the Bomb van Trouble Funk. Ondertussen brachten ze weer enorm grappige dingen naar buiten waardoor ze niet moesten onderdoen voor hun gekleurde collega’s en wisten ze de blanke hiphop ook op de kaart te zetten. Maar in het nummer brengen ze ook de beste beschrijving van de kracht van de rap met de stukken tekst Some Voices got treble/some voices got bass/we got the kind of voices that are in your face!. Daarnaast brachten ze ook hulde aan Run-DMC door hun nummer Peter Piper te samplen en sampleden ze ook nog het nummer 2-3 Break van de B-Boys. She’s Crafty draait dan weer rond het nummer Ocean van Led Zeppelin en was toen voor hiphop-bands een belangrijke bron van inspiratie. Het nummer heeft weer die enorme drive  en dat dan ook mede door die sample die ze gebruiken. Smijt daarbij nog die enorme drive die uitgaat van het trio en je hebt het magische waarmee de Beastie Boys tevoorschijn kwamen. Posse In Effect is dan weer een klassieker hiphopnummer waarin de band weer samples gebruikt maar ditmaal het nummer Pee Wee’s Dance van Joeski Love en Catch a Groove van Juice. Op het nummer rekenen ze af met de posse (groep van rappers) en het stoer doen en weten ze daar rond een enorm sterke en humoristische tekst te bouwen. I got a lotta girlies and not one’s cattin’ / My posse’s in effect and we’re doin’ the do  / And we got more rhymes than your damn crew  / Caught you poppin’ that weak and you must of been dusted  / Stuck you head in the toilet and stone cold flushed it

Slowride draait dan weer rond die funky beat die gesampled werd uit Low Rider van War. In het nummer halen ze weer alle referenties naar boven over de Amerikaanse cultuur en brengen ze ook vele referenties naar boven over de schooltijd en over zogezegd ‘slecht’ te zijn. Maar voor sommige lijnen plukken ze dan weer dingen bij Steve Miller weg zoals de lijn Sittin’ around the house, gettin’ high and watchin’ tube dat ze hebben gehaald uit het nummer Take the Money and Run. Hun beste sexisme halen ze naar boven voor het nummer Girls waar ze toen wel wat kritiek voor kregen terwijl het allemaal maar een grap was. Met daarbij nog die kinderlijke beat met die funky geluidjes en je hebt weer een speciaal nummer van de Beastie Boys vast. In de zomer van ’86 schreven ze terwijl ze in het Palladium waren met Rick Rubin het nummer Fight For Your Right terwijl ze vodka en pompelmoessap naar binnen aan het werken waren. Het nummer werd geschreven op servetten en werd in de studio door Steve Rubin gemixt met gigantisch grote drums en vooral een kitscherig gitaargeluid. Met het nummer wilde de band eigenlijk afrekenen met de soort ik wil rocken nummers die toen overal te vinden waren. Maar de fans van die muziek stonden plotseling ook mee te zingen met het nummer tijdens optredens en de ironie ging dus totaal verloren.

Voor No Sleep Till Brooklyn gingen ze de mosterd weer halen bij TNT van AC/DC en brachten ze een verscheurend nummer dat het midden hield tussen de klassieke hardrock en een hele dikke metalriff. Het was een enorme mash-up die het beste uit twee werelden combineerde. En zoals het al eens eerder geschreven werd is het het beste nummer dat Motorhead nooit geschreven heeft. Voor Paul Revere gebruiken ze dan weer I Like Funky Music van Uncle Louie en brengen ze die achterwaartse beat met daaroverheen hun tekst. Het nummer kan vooral gezien worden als een poging van de Beastie Boys om iets neer te zetten als outlaws. In Hold It Now, Hit It haalden ze alle referenties naar boven en trokken ze hun voormalige punkinvloed weg en brachten ze een heleboel pop-invloeden naar buiten waar andere bands op jaloers zouden zijn. In het nummer halen ze samples uit The Return Of Leroy van Jimmy Castor, Funky Stuff van Kool & The Gang, Drop The Bomb van Trouble Funk, Take Me to the Mardis Gras van Bob James, Christmas Rappin van Kurtis Blow en La Di Da Di van Doug E. Fresh en de Get Fresh Crew. Brass Monkey leunt dan weer op Bring It Here van Wild Sugar en tijdens het nummer halen ze vooral herinneringen en gedachten op aan drankspelletjes en aan drankfestijnen. Het hoorde toe aan het imago van foute jongens dat ze zich voor wilden houden.

Slow And Low werd dan weer geschreven door de jongens van Run DMC en werd een complex samenspel tussen de drie verschillende stemmen van MCA, Mike D en Adrock die telkens hun eigen stukken lijnen pakken en in koor de woorden uitschreeuwen. En daarbij komen ze naar buiten als een soort mix tussen Kiss en de Fantastic Five. In het nummer hebben ze weer die fantastische zelf-parodie, rap clichés en hebben ze het ook over het bier drinken tijdens het tiener zijn. Voor Time To Get Ill gingen ze ook weer een heleboel samples halen uit tal van nummers en stijlen. In het nummer gebruiken ze Take the Money and Run van Steve Miller, I’m Gonna Love You Just a Little Bit More Baby van Barry White, Gucci Time van Schoolly D, Theme from Mister Ed, Theme from Green Acres, Down On The Corner van CCR, Custard Pie van Led Zeppelin en Boogie On Reggae Woman van Stevie Wonder. En door die hele mengelmoes is het een van de fijnste nummers dat op Licensed To Ill staat.

Hun vorig werk werd nog vooral beïnvloed door de Brit Pop maar ondertussen heeft deze nieuwe plaat een heel groots gevoel waaruit ze invloeden halen uit de Americana en de alternatieve rock en brengen ze een hommage aan invloedrijke Amerikaanse bands als Weezer en They Might Be Giants. Maar daarnaast brengt de band op dit album iets dat van hun is, maar is het wel goed dat wat van hun is vragen we onszelf af ? Iets unieks heeft dit viertal niet te bieden maar daarentegen brengen ze wel 12 overheerlijke rockanthems die gerust de test kunnen doorstaan. Maar daarnaast laakt de band soms ook wel het creatieve om nummers te maken die al te makkelijk in het oor klinken.

Save Your Best Bits is bijvoorbeeld een nummer waarin ze hun invloed halen uit de beginnende Coldplay en proberen ze het te vullen met ronkende gitaren en overdonderende zang die soms toch te mager uitvalt. Een nummer als Goodbyes klinkt teveel als het oudere titelnummer van de Belgische film Team Spirit en was toch ook niet bepaald een van onze favoriete nummers. Sweet As A Stolen Kiss is dan ook weer een nummer dat goed in het gehoor ligt maar toch nog steeds iets speciaals mist. Het lijkt wel of we deze plaat al honderden keren op de radio hebben voorbij horen gaan. Het mist op momenten ook net dat tikkeltje agressiviteit waardoor ze hun een niveau hoger zouden tillen maar met een nummer als Honey Spiders blijven ze ook weer teveel hangen in de cliché’s met de zeemzoete zang op Honey Spiders als gevolg. We Just Wanna Be Loved heeft datzelfde virus te pakken en drijft ook weer op een koor wat zoveel bands hun al voor hebben gedaan.

Een nummer als Down By The Lake kunnen we nog uitstaan en heeft net dat ietsje meer dan de rest dat op de plaat staat verzameld. Maar een nummer als I Am Alive  klinkt dan net iets beter omdat ze daarin veel wilder uitkomen ook al is het wat rustiger dan de rest. Tijdens het nummer klinken ze veel meer alsof ze echt zijn en zich niet laten verleiden door dollartekens in de ogen en brengen ze ook geraffineerde muziek die verschillende tempowissels doormaakt met daarbij een unieke aanpak die soms aan Queen doet denken. Maar voor de rest staat dit album wel te bol van de zeemzoete en niet echt originele nummers.

Het album opent met Lion’s Manual dat de perfecte voorbode is voor wat er nog moet komen. Stevige rock die in de buurt komt van de stoner en gevuld met weer die enorm lekkere grooves. Het nummer is een rots in de branding waaraan ze zich vasthouden om verder te gaan met de plaat, een nummer waarmee ze duidelijk maken dat ze klaar staan voor het gevecht. Misschien wel een metafoor dat ze ook klaar zijn om grootser te worden ? Tijdens Found In LA komen de hoge stemmetjes naar boven en rinkelt ondertussen op de achtergrond die stevige gitaren met daarbij een heftige ritmesectie. Manipulatie is het centrale thema en het nummer manipuleert ons ook om te zeggen dat dit een hels plaatje is geworden.

Marching Sideways is dan weer de perfecte soundtrack bij een trip waarbij je weet waar je naartoe moet gaan en wat je wilt bereiken. Het is vooral een nummer met een agressief toontje en een band die zich klaarmaakt om het juiste pad te bewandelen. Op Cougars weten ze weer een nummer te brengen vol nostalgie waarbij we spontaan het gevoel krijgen om onze hifi-installatie op overdrive te laten gaan. The Plunge zorgt voor een ongemakkelijk gevoel en gaat over ergens in te springen en niet weten wat je daar zal vinden. Het nummer laat een heleboel furieuze gitaren horen waardoor we na al het meebewegen op de muziek een stijve nek krijgen.

The Lair haalt weer die hoge stemmetjes boven en op het nummer weten ze dit perfect te combineren met die stevige en behekste ritmesectie die in elk stukje een enorme drive laten horen. Tijdens Ruthless krijgen we het verhaal van een moordenaar die op zijn eigen manier een evenwicht wilt brengen in de wereld. Voor We Are What We Hide gaan ze in een hogere versnelling en weten ze met rinkelende en jengelende gitaren weer een ultimatum neer te zetten waar wij gerust voor op onze knieën gaan zitten. Op Pawns komen ze dan weer zeer rustig uit de hoek en weten ze met een tergend traag nummer ons wel te verbazen en ontroeren. Maar nadien nemen ze de gitaren terug op en weten ze met het groovy nummer Enemy Of Serpentine weer hun gedachtengangen en muzikaal talent naar de juiste weg toe laten kronkelen.

Bij A Smack As A Potion krijgen we eerst misleidende kerstbelletjes die vervolgens weggeveegd worden door de aframmeling aan gitaren en dan laat het nummer een verscholen hoekje aan agressie horen. White River is voor ons wat de zwanenzang van het album en laat een band horen die met hun trage stoner-groove een episch nummer ten gehore brengt.

De rest van de EP bestaat nog uit het slordige en grungy nummer Slow. Maar ook Thorn waarmee ze een nummer laten horen dat grof is maar eveneens een verleidelijk kantje heeft. Cigarette In Your Bed werd dan weer de blauwdruk voor een nummer van The Boo Radleys. Drive It All Over Me zit dan weer vol met melancholie en laat een veel zachtere My Bloody Valentine horen dan we van ze gewend waren op hun vorige albums. Maar deze vijf nummers alleen al zorgen ervoor dat de aankoop van het album het waard is. De EP Feed Me With Your Kiss (1988) bracht dan weer een veel heftiger geluid met zich mee en zorgde voor de richting waarnaar ze uitgingen met hun volgende platen Isn’t It Anything dat op dezelfde moment werd uitgebracht en Loveless in 1991. Op Isn’t It Anything schuren ze nog dichter aan tegen Sonic Youth en wisten ze nog niet zo goed hoe ze de melodie moesten combineren met de noise zoals ze dat deden op Loveless. I Believe is dan weer veel beter en bevat veel gelijkenissen met de rustigere momenten op Loveless. I Need No Trust is dan weer een nummer met een hele bezwerende intro en gaat uiteindelijk over in een verslavende rijm over lust. Emptiness Inside is ook een nummer dat een heftige impact heeft en invloeden wegplukt bij Dinosaur Jr en Sonic Youth en ook laat horen dat de band meer hun eigen richting begon te vinden.

Dan krijgen we weer drie nummers die afkomstig zijn van de EP Glider. Soon staat dan weer bol van de gelaagde funky gitaren, beats en hijgende zangpartijen waardoor Soon ook een van de meest progressieve stukken is geworden die My Bloody Valentine ooit heeft opgenomen. Glider stelt dan weer niet veel voor buiten een heleboel niets-zeggende noise. Maar een nummer als Don’t Ask Why gaat dan weer over in een nummer waarin in de noise en akoestische gitaar verstopt zit en waarin ze een emotioneel nummer laten horen waar niet zoveel noise is overgezet als ze nadien zouden doen. Off Your Face is er dan weer de perfecte afsluiter van met de dromerige zang van Belinda en een band die toen nog helemaal op orde was. De tweede disc begint met de EP Tremolo waarop de opener To Here Knows When in een andere versie komt opduiken dan op Loveless. Swallow is dan weer een nummer waar de noise oosters getint is en de band laat horen dat ze driftig aan het experimenteren zijn. Voor Honey Power halen ze weer alle gitaareffecten boven om een enorm krachtig en stevig nummer te brengen dat doordrenkt zit vol met passie. Moon Song heeft zoals de titel het al zegt iets enorm spacy over zich heen gekregen en draagt ook iets dromerigs bij aan de muziek. Instrumental no. 2 en Instrumental no. 1 zijn dan weer twee instrumentale nummers die afkomstig zijn van een single die ze gratis weg gaven bij de eerste persing van Isn’t It Anything. Instrumental no. 2 heeft iets heel dansbaar en clubachtig over zich heengekregen terwijl Instrumental no. 1 veel meer een sonisch experiment is waar de gitaren heel hard tieren.

Glider is dan weer een nummer dat afkomstig is van de tweede 12″ en werd dan ook weer geremixt door Kevin Shields. Maar spijtig genoeg is de remix die Andrew Weatherall maakte op diezelfde 12″ niet aanwezig. Sugar is dan weer een nummer dat afkomstig is van een Franse persing van de single Only Shallow. En het nummer is een van die vergeten parels van de band omdat ze in het nummer heftig en waanzinnig op die gitaar tokkelen en het achterliggend een fijn deuntje heeft. Angel is dan weer een nooit eerder uitgebracht nummer waarin we vooral de enorm sterke momenten onthouden waarin Colm O’Ciosoig heftig op zijn drums slaat. Good For You zit gerust tussen de oudere releases maar heeft ook weer een enorme kracht met zich mee. En in het nummer weet zanger Shields zijn zang twee keer in te zingen en weet hij daarnaast het te vergezellen van een heel bad aan reverb en trashende gitaren. How Do You Do It heeft dan ook weer een enorme impact en is een enorm heftig nummer. Wij zijn eerlijk gezegd heel blij met dit materiaal omdat er nummers opstaan die even goed zijn als wat My Bloody Valentine ook op die andere albums verzamelde. De tweede disc is meer voer voor echte fans maar de eerste disc bevat die wondermooie nummers van You Made Me Realise en die andere fantastische ep’s. Met deze drie albums weet My Bloody Valentine goed hoe ze hun muziek terug aan de man moeten brengen en dat op een erg sterke manier.

]]> http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-ep-1988-1991/feed 0 http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-loveless http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-loveless#comments Wed, 09 May 2012 12:31:57 +0000 Gunther Ramysen http://www.demofarm.be/?post_type=os_album&p=13305 Loveless is een album van My Bloody Valentine waar er een hele grote mythe rond hangt en het album werd nu terug geremastered door zanger en gitarist Kevin Shields en uitgebracht door Sony Music. Er hangt een enorme grote mythe rond het album en dat is ook de reden waarom de legendarische band twintig jaar later nooit een echte opvolger heeft uitgebracht. Het was hun definitieve antwoord en het definitieve shoegaze album dat een immense invloed zou hebben op tal van bands. De band werd in het begin van de jaren tachtig opgericht door Kevin Shields en Colm Ó Cíosóig maar tegen de jaren negentig en de reünie tournee werden ze in de grotere media vooral gezien als lawaaimakers die het volume op Pukkelpop legendarisch hard hadden gezet. Vooraleer ze hun meesterwerk hadden uitgebracht hadden ze al een mini-album en Isn’t It Anything uitgebracht. Met Loveless ging Shields nog verder de richting uitwerken die in zijn hoofd had. Hij is het grote brein achter het album want zelfs bassiste Debbie Googe speelde niet mee op de plaat. Ook de opnames hadden een legendarische kost die Shields tegenspreekt maar waar er wel over bedragen wordt gesproken van £250,000. In 1989 trokken ze de studio in om er in 1991 pas uit te komen met het afgewerkte product na tal van producers en studio’s. Shields heeft altijd een haat/liefde verhouding gehad met de labels en nu kon hij eindelijk zijn afgewerkte product nog verder finaliseren en afmaken zoals hij het in zijn hoofd had. Voor deze remaster trok hij het volume van het geluid op en laat hij de nummers nog meer uit je luidsprekers springen.

Voor diegene die niet bekend zijn met Loveless is het een ware schattenjacht. Alleen al opener Only Shallow dat begint met een muur van noise en de waanzinnige en heftige gitaren met daaronder dat bedje van melodie zorgt ervoor dat dit een van de meest iconische openers is van een album. Het is een nummer dat steeds zal blijven hangen in de populaire cultuur en dat met eb en vloed maar het zal altijd aanwezig zijn. Want toen het werd uitgebracht was het totale waanzin en het zou ervoor zorgen dat het beeld van de muziek nog meer zou veranderen. De engelenzang van Bilinda Butcher samen met de in de noise gedrenkte gitaren zorgen voor een nummer dat het beste combineert tussen de hemel en de hel en smijt daarbij nog eens de zeemzoete melodieën die verstopt zitten onder die muur van noise en je hebt iets waanzinnig vast dat je pas kan uitdiepen door er verschillende keren naar te luisteren. Touched heeft nog steeds dat zelfde draagvlak en verzamelt een enorme brok aan melodieën die ook weer ondergedompeld zitten in die noise. To Here Knows When kraakt dan weer enorm verleidelijk en is een nummer dat wankelt en verleidt. Een nummer dat ook weer die tegenstelling tussen de zeemzoete zang en de enorme brok aan distortion, noise en feedback prachtig verzamelt.

When You Sleep is een nummer dat bijna bestaat uit pure razernij maar dat dan in een enorm subtiele en zoete vertolking die tot een van de hoogtepunten van de plaat gerekend mag worden. Onder de noise schuilt hier weer een popnummer dat weer ondergedompeld werd door Shields door gitaarwerk en samples en daarbij dan nog eens de prachtige samenwerking tussen Bilinda en Kevin Shields en je hebt het meest magische moment van de hele plaat voor het grijpen. I Only Said klinkt dan weer als lo-fi grunge pop en heeft weer dat mythische rond zich opgebouwd door het dromerige gezang en de prachtige heftige en furieuze gitaren die uitmonden in razernij. Met Come In Alone weten ze al die lawaaimakers in de vorm van de gitaar, drums en zang te bundelen tot een mythisch gegeven dat een perfecte symbiose vormt op het nummer. Uit het nummer Sometimes lijkt het wel of The Smashing Pumpkins hun invloed hebben gehaald. Het korrelige geluid met daarbij die enorme gedreven zang maken het ook weer een nummer buiten proporties. Blown A Wish heeft dan weer een hemelse waas over zich met die engelenstem van Bilinda Butcher en heeft ook weer dat mysterieuze rond zich heen getrokken.

What You Want is dan weer een enorm nijdig en furieus nummer waarin de band enorm heftig uit de hoek komt en ze hun raketten afvuren op alles wat hun in de weg ligt. Met Soon wisten dan weer een enorm sterk staaltje van euforie neer te zetten met spinnende gitaren en vooral een Shields die wist met wat hij bezig was. Loveless van My Bloody Valentine mag gerust tot de blauwdruk van de shoegaze gerekend worden en zorgde ervoor dat het genre gigantisch veel artiesten ging beïnvloeden. Met deze remaster heeft Kevin Shields een hele goede beurt gemaakt en de tapes van de analoge versie maken het album nog indrukwekkender.

]]> http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-loveless/feed 0 http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-isnt-it-anything http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-isnt-it-anything#comments Wed, 09 May 2012 12:31:43 +0000 Gunther Ramysen http://www.demofarm.be/?post_type=os_album&p=13302 Toen Isn’t It Anything werd uitgebracht was er van mezelf nog geen sprake en wist ik ook niet welke impact het album zou hebben op tal van bands die in diezelfde periode naar boven kwamen. Maar zoveel jaar later is die invloed op tal van bands nog steeds enorm aanwezig. Isn’t It Anything is nog steeds even bizar en uniek als toen het juist werd uitgebracht, niemand heeft het album ooit kunnen evenaren. Het debuut van My Bloody Valentine staat vooral bol van de dromerige muziek en dat zal waarschijnlijk wel komen doordat heel de band rondliep met maar twee uur slaap per nacht achter de kiezen. Het album is dan weer vooral gebonden door de noise en geluiden maar toch is er nog steeds die melodie aanwezig op de achtergrond en laat net dat My Bloody Valentine zo uniek maken. Smijt daarbij nog de oprechte zang van Bilinda Butcher en Kevin Shields die onschuldig en naief overkomt en dat zelfs als er sprake is van grote verwachtingen. Het album staat bol van oprechte emoties die vooral mooi naar buiten komen door de dichtheid en de complexiteit van de geluiden. Maar wat er nog speciaal aan is dat is dat de geluiden enorm dicht en complex klinken maar dat ze toch wel direct herkenbaar zijn en ze je kunnen vastgrijpen en meeslepen naar hun uniek verhaal. En dat begint al met een nummer dat Soft As Snow (But Warm Inside) noemt en de eerste momenten van dat nummer alleen al brengen drums waarvan het lijkt of een robot ze heeft ingespeeld en dat zorgt voor een nummer dat zowel afstandelijk als dichtbij is.

Lose My Breath gaat dan weer een gigantische invloed zijn geweest voor Mew en klinkt wat modderig door de remastering maar het dromerige gedreun gaat dan weer over in het dromerige refrein waarin nog steeds dat magische van My Bloody Valentine aanwezig is. Cupid Come lijkt dan weer een blauwdruk te zijn geweest voor het debuut Slanted and Enchanted van Pavement met de lichte en luchtige zang van Shield over de grungy gitaren vooraleer het ontploft in een sinistere bui van noise. (When You Wake) You’re Still In A Dream zit dan weer vol gezoem van heftige gitaren en doet denken aan Sonic Youth met daarbij de angst en het drama die van de tekst en de zang van Shields uitgaan en dat alleen nog maar in de woorden. No More Sorry is dan weer een nummer dat aangedreven wordt door strijkers met daarop de sinistere zang van Bilinda Butcher. En zoals altijd is het moeilijk om de woorden te herkennen maar de toon van het nummer en het geluid dat My Bloody Valentine op het nummer zet brengt een heel claustrofobisch gevoel over. All I Need zorgt voor een ervaring waarin het lijkt of we in een droomwereld zitten met de geluiden van de noise die wijzen op het geniale dat nog op Loveless zou komen.

Feed Me With Your Kiss is dan weer een van de favorieten van Mogwai en begint weer met een hele brok aan noise waardoor de gitaar enorm groots overkomt maar daaronder schuilt een geraffineerde melodie en gelijkenissen met een popnummer. Sueisfine is dan weer een hele grote brok en drijft op een enorm strak ritme waar vooral opvalt dat de woorden Sueisfine enorm klinken als suicide en dat ze daardoor ook weer die dubbele bodem van tegenstellingen enorm goed gebruiken. Several Girls Galore laat dan weer een slaperige stem horen van Butcher met de ruwe mix van Soft as Snow waarin een soort van new-wave achtige drive doorklinkt waarin ze de weg vrijmaken voor You Never Should. Met You Never Should grijpen ze diezelfde formule vast als Dinosaur Jr. het hun al voordeed met een enorm sterk en stuwend arrangement. Nothing Much To Lose is een veel onschuldiger nummer dan de rest dat op het album verzameld staat en leunt vooral op het stevige drumwerk van Colm Ó Cíosóig. I Can See It (But I Can’t Feel It) drijft verder op die enorme baslijnen van Debbie Googe met enorm effectieve akkoorden en de twee stuwen tegen elkaar aan. De remaster heeft het geluid voller, dikker en luider gemaakt en moest dat bij zachtere bands gebeurt zijn hadden we onze gedachten ook al wel op papier gezet. Maar bij My Bloody Valentine heeft die aanpak voor deze remasters volledig geholpen en is het album nog veel beter geworden dan het al was.

]]> http://www.demofarm.be/Album-review/my-bloody-valentine-isnt-it-anything/feed 0 http://www.demofarm.be/Album-review/marilyn-manson-born-villain http://www.demofarm.be/Album-review/marilyn-manson-born-villain#comments Wed, 09 May 2012 07:36:06 +0000 Gunther Ramysen http://www.demofarm.be/?post_type=os_album&p=13298 Op zijn nieuwe plaat keert Marilyn Manson niet meer terug naar de shock-rock die hij op talloze albums uit de kast haalde maar haalt hij zijn inspiratie uit de platen die hij luisterde vooraleer hij platen maakte. Hij haalt voor Born Villain zijn inspiratie uit donkere platen van post-punk en new wave bands als Killing Joke, Joy Division, Revolting Cocks, Bauhaus en The Birthday Party. Ondertussen heeft Marilyn al meer dan 50 miljoen albums verkocht en heeft hij talloze klassieke singles gemaakt zoals Sweet Dreams (Are Made of This), Get Your Gunn, The Beautiful People en nog tal van andere. Maar voor zijn nieuwe plaat werkte hij samen met producer Chris Vrenna die ervoor zorgde dat Born Villain meer terug naar het geluid ging van de industrial metal die hij al op Antichrist Superstar liet horen. Maar daarnaast heeft Marilyn Manson ook al platen gemaakt waarin hij de glam ging ontdekken in Mechanical Animals maar ook het burleske The Golden Age Of Grotesque was een opvallende plaat binnen zijn werk. En voor diegene die het ondertussen nog niet weten het verhaal van zijn ribben is maar een broodje aap verhaal.

Op opener Hey, Cruel World klinkt Manson op zijn best en Born Villain mag gerust zijn beste werk genoemd worden sinds Antichrist Superstar. Op het album snijd hij thema’s aan die hem zorgen maken en steekt hij zijn middelvinger nog maar weer eens op naar tal van dingen. Hey, Cruel World begint met een enorme croon waarin hij zingt We Don’t Need Your Faith, We’ve Got Fucking Fate en daarna wordt hij vergezeld door een heftige gitaar en op de achtergrond ligt die industrial te woekeren met die repetitieve ritme’s.  In Born Villain zit duidelijk een veel betere groove dan in zijn vorig werk en op No Reflection grijpt die energie van Hey, Cruel World en zet het verder. Maar op Pistol Whipped zet hij zijn sado-masochistische gedachten om in een nummer en weet hij het met de band iets rustigers aan te doen en brengt hij een veel experimenteler werk dat niet had misstaan tijdens de new-wave periode of in een film van David Lynch.

In Overneath The Path Of Misery start hij met een stuk tekst van William Shakespeare op te zeggen en verder gaat hij er vandoor met een scheurende en jengelende gitaar en Marilyn Manson terug in zijn element zet. Het nummer heeft weer dat mythische dat hem zo kenmerkt en is gerust een van de betere dingen die hij ooit heeft gemaakt en grijpt ook weer terug naar die new-wave periode. Het gothic aspect is er meer uit en gaat nu veel meer terug naar de roots. Met Slo-Mo-Tion weet hij het weer veel rustiger aan te doen en laat hij het nummer denderen op een weergaloze baslijn. Dat Marilyn Manson niet de beste stem heeft dat weten we allemaal maar ondertussen heeft hij leren leven met die beperkingen en weet hij met Born Villain die beperkingen uitermate sterk te gebruiken. The Gardener grijpt dan weer terug naar een dansbaar en heftig nummer dat in de betere goth clubs niet afwezig mag blijven.

The Flowers Of Evil is een nummer dat je meesleept op een donkere trip waarin Manson ook op zijn best klinkt. Met daarbij die enorme groove en dat stuwende ritme weet hij iets enorm groots te maken. Children Of Cain is dan weer een hoogtepunt van jewelste omdat Manson hierop croont als de beste met daarachter een hobbelig parcours aan stuwende beats. Disengaged neemt hij weer vast waarbij hij met tribale drums een heftig stukje maakt dat niet had misstaan op een album van Nine Inch Nails en waarin hij met volle overgave de tekst uit zijn keel sleurt. Lay Down Your Goddamn Arms begint dan weer met een wah-wah riff waarmee hij het nummer begint en hij met een enorme sterke beat wordt ondersteund om de waanzinnige woorden Wanna fight ? Wanna fuck ? Wanna try your Goddamn luck ? naar buiten te brengen. Murders Are Getting Prettier Every Day begint hij met een enorme aanval aan metal riffs en is een van die bombastische nummers waarin Manson op zijn best is. Met Born Villain gaat hij wat in de blues-richting en wordt hij daarbij ondersteund door weer een van die stuwende grooves en weet hij met dat nummer toch weer iets ongelooflijk neer te zetten. Een nummer dat volgens ons gaat uitgroeien tot een nieuwe klassieker van Manson.

Met Breaking The Same Old Ground brengt Manson een van zijn beste teksten die hij ooit heeft geschreven. Met het nummer weet hij eindelijk de donkere cocon waar hij zich altijd in verstopt te breken en weet hij zijn echte emoties neer te zetten in een pakkend en aangrijpend nummer. En de geweldige covers waarmee hij echt wel bekend is geworden brengt hij ook weer met You’re So Vain waarin hij gezelschap krijgt van Johnny Depp die mee de gitaren en de drums voor zijn rekening neemt. En dat doet hij eigenlijk heel erg goed. Op Born Villain heeft hij eindelijk terug de vrijheid gevonden om zijn eigen geluid te vinden en brengt hij referenties aan naar Shakespeare, Baudelaire en de Griekse mythes. Met Born Villain is Manson er volledig terug om van zich te laten horen.