Concertrecensie: “Rones”
Rones is die band die van ons ook een plekje kreeg toebedeeld in onze lijst met de Beste Belgische Albums van 2011. Met hun schitterende mix van rock met daarbij synths en saxofoon wisten ze ons aardig te verrassen. Het album was een van mijn persoonlijke favorieten van 2011 omdat het een hele hoop lagen [...]
Rones is die band die van ons ook een plekje kreeg toebedeeld in onze lijst met de Beste Belgische Albums van 2011. Met hun schitterende mix van rock met daarbij synths en saxofoon wisten ze ons aardig te verrassen. Het album was een van mijn persoonlijke favorieten van 2011 omdat het een hele hoop lagen binnen de muziek gebruikte om daarmee weer iets nieuws te creëren. Maar ondertussen waren we ze nog niet live gaan zien en plotseling was op We Are Open dan het moment om ze eens live te gaan aanschouwen. We stelden ons uiteraard de vraag of de nummers live overeind zouden blijven en ons antwoord is eigenlijk volmondig ja. Live komen de diverse aspecten van de band nog beter uit de verf dan op hun album. Ja en diverse aspecten heeft Rones genoeg. De band bestaat uit 7 muzikanten waaronder Lenn Meeuwen (zang), Kris Verhelst (gitaar), Ken Spranghers (gitaar), Marcus Deblaere (elektronische drums, zang), Sven Bloemen (drums), Ozan Bozdag (basgitaar, synths) en Maarten Jan Huysmans (sax). Maar wat ons vooral opviel was dat die 7 muzikanten elkaar niet de loef afsteken zoals in de meeste bands waar er veel ego’s aanwezig zijn maar wel een strakke set naar buiten brachten.
De wisselwerking tussen de twee gitaristen zorgden de ene keer voor funky momenten en de andere keer lieten ze hun gitaar weer helemaal losgaan en spuwden ze de vetste riffs uit hun handen. Maar daarnaast had Rones vooral gekozen voor een set waarin wel wat hoogtepunten zaten zoals de nummers Walk en Leftover die beide de perfectie benaderden en die het live voor ons compleet maakten. Maar daarnaast had deze band nog verschillende krachten achter de hand. Waaronder Lenn Meeuwen die met zijn stem perfect van laagtes naar hoogtes kon geraken en daardoor ook een van de wapens van Rones was om er een enorm sterke set van te maken. Zijn stemgeluid liet ons vooral denken aan een mix van Ian Curtis & Alex Agnew. En daarnaast stond ook die wisselwerking tussen hem en Marcus Deblaere er als een blok omdat ze elkaar perfect aanvulden op de juiste momenten. Smijt daar dan nog eens een saxofonist bovenop die weet hoe hij het publiek kan bespelen en je hebt de perfecte knaller voor een set waarin het vuur laaide in de Trix.
Mooi commentaar! Proficiat!
Zo hoort het hé mannen!