The Maccabees – Given To The Wild
The Maccabees zijn een van die bands die het vaste parcours hebben doorlopen in het Britse muzieklandschap. Met hun debuutplaat hadden ze alvast een heleboel sterke nummers vast waarmee ze naar buiten kwamen en waarmee ze in de buurt kwamen van oudere broers als Bloc Party en Franz Ferdinand. In 2007 brachten ze alvast Colour It In uit waarop heel sterk te horen was in welke richting de band zou uitgaan maar het was pas met de opvolger Wall of Arms dat ze een enorme focus lieten horen. Ze waren geëvolueerd naar een band die hun eigen richting aan het uitstippelen was, en op Given To The Wild hebben ze eindelijk die eigen richting gevonden. Het is de eerste keer dat ze zo duidelijk aangeven dat dit ook hun eigen werk is geworden.
Given To The Wild opent alvast met de intro waarin er al duidelijk iets anders te horen is dan op hun vorige albums. Het haastige werk moet het deze keer allemaal wat afleggen tegen nummers die veel meer kleine en subtiele details bevatten die het geheel tot iets nieuws maken. Child is daar alvast een onderdeel van. Child is een nummer waarin de ronkende gitaren bovengehaald worden en in een soort van post-rock bedje worden gevormd onder een enorme sterke laag van zang die deze keer veel meer doordacht is dan op de eerste twee albums van The Maccabees. De band is geëvolueerd tot een mooi aspect binnen het muzieklandschap waarin ze uiteindelijk hun eigen weg hebben gevonden. De band is op een weg aangekomen waarin ze nog verschillende keren mogen doorgaan.
Feel to Follow is daarnaast een mooie opvolger van Child omdat hier dan weer meer de kracht naar bovenkomt maar toch zitten er weer die kleine geluiden in waaronder de drum die daarna begeleid word door subtiele pianostukken. De zanger is deze keer veel meer overtuigd van zijn stuk en brengt het nummer veel meer bij dan hij op de vorige twee deed. De band is geëvolueerd in een echte machine waaruit fantastische nummers voortkomen als Ayla. Glimmer begint dan weer met een krachtig drumstukje en geeft verder een mooie blik op een band die zich situeert tussen de indie en de gewone pop. Forever I’ve Known begint dan weer heel zachtjes om uiteindelijk uit te monden in een grote brok aan dreigende tonen vol met jengelende gitaren en strakke drumpartijen er onder geplaatst.
Voor hun derde album hebben The Maccabees uiteindelijk alles uit de kast gehaald en met deze plaat bewijst de band dat ze lang nog niet uitgeteld zijn. Pelican is een nummer dat zich dan weer bevind tussen het gebied van Arcade Fire en het haastige van Vampire Weekend. Het nummer is een enorm mooi stuk geworden waarin vooral de fantastische zang een mooie plek krijgt. Verder krijgt het plaatje nog een mooie drastische vorm in Go waarin de subtiele elektronica een mooie plek toebedeeld krijgt. Verder gaat het mooi zijn weg verderzetten in een nummer als Slowly One waarin de jengelende gitaren dan weer vervangen worden door mooie sfeermakers en de gitaren veel rustiger zijn geworden.
