Wanneer EL-P zijn debuutalbum Fantastic Damage uitbracht werd het album nogal verkeerd opgevat als een grote jubeltocht tegen de gruwelijkheden van 9/11. Het album werd in mei 2002 uitgebracht en ook al bevatte het album een portie paranoia tegenover de mensen die de burgerlijke vrijheden van de Verenigde Staten onderuit probeerden te halen toch was het niet zozeer een aanklacht tegen de aanslagen. Velen zagen het album verkeerd aangezien het album al grotendeels al af en opgenomen tegen september 2001. Ondertussen is het al een hele poos geleden sinds EL-P zijn muziek niet rechtstreeks aan politiek gelinkt kon worden. En bij Run The Jewels waar EL-P deel van uitmaakt zit het protest in het DNA van de groep. Het is een van de twee belangrijke zaken waar ze zich mee onderscheiden van andere hiphopbands. Zo zetten ze zich met hun muziek af tegen de brutaliteit van de Amerikaanse politiek, de corruptie van de overheid en de sociale ongelijkheid die er in de Verenigde Staten heerst.

Zo heeft de politieke kant van de band Killer Mike al gebracht bij CNN en met het ondersteunen van Bernie Sanders zijn politieke campagne heeft de groep zijn reputatie al gevestigd als een soort van proteststem van het huidige politieke klimaat in de Verenigde Staten. Een ander belangrijk thema van hun muziek is de triomf tegenover de tegenspoed die ze ook beide hebben ervaren. Want wanneer hun eerste album Run The Jewels in 2013 werd uitgebracht waren de twee mannen bijna veertig jaar en hadden ze serieus hun twijfels over wat er nog zou gaan komen in de toekomst. Ze konden het ook niet weten dat hun beste werk er nog aankwam. De bloederige handen die ingewikkeld in verbanden waren op de cover van Run The Jewels 2 stonden eigenlijk symbool voor de jaren waarin ze moesten vechten om te overleven. Maar door Run The Jewels 2 werd het duo enorm populair en kregen ze plotseling enorm veel succes. Iets wat nu dan weer gesymboliseerd wordt door de gouden handen op de cover van Run The Jewels 3.

Het element van de verrassing is deze keer behoorlijk wel wat weg maar toch weten ze nog steeds de juiste dingen vast te grijpen. Down is een erg sereen nummer waarin Mike een fantastisch stukje rapt over de beat van El-P. Maar eigenlijk kan het nummer ook gerust garant staan als kalmte voor de storm. Want nadien verloopt alles heel wat intenser. Zo hebben ze zichzelf nog meer artistieke vrijheid opgeëist. Door die artistieke vrijheid krijgen we enkele erg sterke momenten waaronder het nummer Talk To Me en Legend Has It dat die oude grandeur van de hiphop met zich meedraagt. Oh Mama is een prachtig stukje funk waarin de synths eventjes de aandacht naar zich toetrekt vooraleer de trompet zijn ding gaat doen. Een ander hoogtepunt is toch wel Thursday In The Danger Room door de sax van Kamasi Washington die als een volleerde bezweerder ons helemaal meesleept. De manier waarop de twee het album hebben weten te vullen is vooral met een enorme creativiteit, erg veel inspiratie en onvervalste hiphop die ze weten te brengen zoals niemand anders het kan.

Run The Jewels – 13 januari 2016 – Producer Boots, El-P, Little Shalimar, Wilder Zoby – Run The Jewels, Inc., RED